121674037_3487542864648420_3072733853840428123_o

Femart 8-të publikon raportin “Drejt Solidaritetit dhe Bashkëpunimit” – me një konferencë ndërkombëtare shpalosi të arriturat e grave dhe atë se çka duhet bërë tutje

Insajderi / 19.10.2020

Përmes publikimit të raportit me titull  “Drejt Solidaritetit dhe Bashkëpunimit” dhe konferencës ndërkombëtare, Festivali Femart, i cili ka nisur rrugëtimin e tij të tetë me moton “Solidaritet dhe Qëndrueshmëri”, solli ditën e dytë të tij (16 tetor) me një diskutim të thellë për barazinë gjinore, me theks të veçantë nëpër institucione të kulturës por jo vetëm.

Përveç publikimit të raportit, kjo konferencë ndërkombëtare u përbë nga dy panele të ndryshme të me gra të fuqishme të Kosovës dhe jashtë saj. Ndwrsa e gjithë kjo erdhi nën modelimin e shkëlqyer të Donika Eminit.

Në publikimin e raportit, pjesëmarrëse ishin  ministrja e Kulturës, Rinisë dhe Sportit – Vlora Dumoshi, Nasrin Pourghazian – Zëvendëse e Shefit të Misionit, Shefe e Bashkëpunimit për Zhvillim dhe Gresa Rrahmani – autore e raportit.

Raporti i publikuar nga Femart, sjellë në pah edhe njëherë neglizhencën e institucioneve karshi zbatimit të ligjit për barazi gjinore.

Në lidhje me këtë, ministrja e Kulturës, Rinisë dhe Sportit, Vlora Dumoshi, e cila edhe bëri hapjen e këtij publikimi, tregoi se e ka lexuar me vëmendje këtë raport dhe e ka shikuar me kujdes analizën që është dhënë. Ajo tha se ky raport është i mirëseardhur dhe pritet të merret parasysh në aspektin e përmirësimit, teksa tregoi përvojën e saj dhe punën disa vjeçare në shkollimin e grave.

“Nëse e shohim historikisht, roli i gruas në vend, lë për të dëshiruar, por këtë duhet ta qesim në dy rrafshe, rrafshi i parë është sa janë gratë të gatshme të marrin vende udhëheqëse. E pash që në raport ka dalë që në ligjet e institucioneve tona nuk shkruhet që edhe gruaja duhet të marrë pjesë, mendoj që është ligji për barazi gjinore dhe kushtetuta dhe besoj që në ligje të mos ceket as mashkulli as femra, pra të jemi të barabartë”, ka theksuar Dumoshi.

Ajo tutje ka folur për institucionin që e drejton dhe në lidhje me numrin e grave që punojnë aty.

“Në MKRS diku prej 579 punonjësve ne kemi 252 gra, kemi tri drejtoresha dhe kemi udhëheqëse të divizioneve të ndryshme. Në institucione kemi pas dy gra udhëheqëse, tash kemi një pasi që, njërës i ka kaluar mandati”, pohoi ministrja.

Ndërsa si një pjesë të rëndësishme që ajo e ceku, është që problemi përveç të tjerash qëndron edhe te gratë, pasi që, sipas saj, gratë nuk mbështesin gratë.

“Si pjesë e stafit të ish-qeverisë, kam parë që në pjesë të ndryshme të ndërmarrjeve publike ka pas shumë pak gra që kanë konkurruar në pozita të larta, dhe sfida që e shohë është që gratë nuk i mbështesin gratë. Nisim nga votimet e tutje, pra ne duhet ta mbështesim njëra tjetrën. Kudo që menaxhojnë gratë institucioni është më i mirë, pasi që, e marrin punën me seriozitet”, u shpreh ajo.

Duke theksuar kënaqësinë që është pjesë e këtij edicioni të Femart, Nasrin Pourghazian – Zëvendëse e Shefit të Misionit, Shefe e Bashkëpunimit për Zhvillim, u shpreh e lumtur për këtë raport derisa ajo foli në përgjithësi për energjinë pozitive dhe të rinjtë kreativ që i ka takuar në këtë festival.

“Jam e lumtur që solidariteti dhe bashkëpunimi janë kryefjalët e këtij eventi. Personalisht jam fanse e madhe e artit por mendoj që solidariteti është shumë i rëndësishëm kur dëshiron të ndryshosh qasjen në shoqëri”, theksoi ajo.

Pas kësaj hyrje, i erdhi radha edhe pjesës kryesore të ngjarjes. Publikimi i raportit, erdhi me një prezantim fantastik nga autorja Gresa Rrahmani.

Rrahmani sqaroi në detaje të gjitha pikat e përmbledhura në këtë hulumtim dhe sfidat nëpër të cilat kaloi ajo me bashkëpunëtorët, duke pas parasysh këtu edhe kufizimet që erdhën si pasojë e parandalimit të pandemisë COVID-19.

Autorja fillimisht tha se ky është një produkt i komunitetit e jo vetëm i saj.

“Qëllimi i hulumtimit fillimisht ka qenë kur jam takuar me Zanën kemi dashtë me e pa kur gratë arrijnë në pozita të pushtetit dhe vendimmarrëse, atëherë çfarë ndikimi ka kjo për shoqërinë, a ndikon kjo në përmirësimin e grave tjera, personave me aftësi të kufizuara, komunitetit LGBTI, e kështu me radhë. Rrjedhimisht me këtë jemi nis dhe gjatë hulumtimit e kemi parë që situata nuk është ashtu siç kemi mendu, dhe e kemi parë që gratë janë shumë pak në pozita drejtuese”, theksoi ajo.

Ajo tregoi se për arsye se fusha e kulturës është shumë e gjerë, atëherë janë fokusuar vetëm në institucionet brenda Ministrisë së Kulturës, që janë: Teatri Kombëtar i Kosovës, Galera Kombëtare e Kosovës, Galeria Qafa,  Ansambli Shota, Filarmonia e Kosovës, Qendra Kinematografike e Kosovës…

“Kritika feministe ka vënë në pah dy ndarje shumë të rëndësishme të cilat janë përdorur gjatë hulumtimit, ndarja publike dhe private”, pohoi ajo, derisa theks të veçantë i dha edhe ligjit për barazi gjinore.

“Ligji për barazi gjinore paraqet barazinë prej 50% në të gjitha institucionet, do të thotë, coftë në ministri coftë në institucione të kulturës, gratë pritet të jenë 50%, dhe obligohen që të gjitha institucionet të punojnë në këtë drejtim”, u shpreh Rrahmani.

Pas këtij prezantimi, diskutimi u hap edhe për publikun ku aty patën rastin të paraqesin mendimet dhe kritikat e veta të gjithë pjesëmarrësit.

Me shumë pak minuta pauze, Në Teatrin Oda, ku u mbajt krejt kjo ngjarje, filloi edhe konferenca ndërkombëtare me dy panele.

“Përfaqësimi i grave në shoqëri civile, media dhe institucione të kulturës” – Perspektiva ndërkombëtare dhe vendore

Paneli i parë u përbë nga Tenzin Dolke – Aktiviste dhe Feministe, Blerta Basholli – Drejtoreshë e drejtorisë së kulturës në komunën e Prishtinës, Nermina Mahmuti- Drejtoreshë Ekzekutive, Fondi për zhvillim komunitar dhe Lian Bell – Artiste.

Fillimisht përmes Zoom, u lidhen Tenzin Dolke – Aktiviste dhe Feministe dhe Tijana Simić LaValley – Drejtore e programit në OJQ “Të drejtat e grave” dhe aktiviste për të drejtat e grave, të cilat paraqitën perspektivat e tyre në aspekt me temën në fjalë.

Teksa Nermina Mahmuti dhe Blerta Basholli, derisa komentuan raportin e publikuar, ato treguan edhe përvojat e tyre, dhe projektet të cilat janë në ndihmë të grave.

“Përfaqësimi i grave në shoqëri civile, media dhe institucione të kulturës në Kosovë”

Ishte paneli i dytë i cili përbëhej nga: Saranda Bogujevci – Anëtare e Parlamentit të Republikës së Kosovës, Valdete Idrizi – Anëtare e Parlamentit të Republikës së Kosovës, Ivane Petronic Vanovac – Radio KM, Luljeta Demolli – Drejtoreshë Ekzekutive – Qendra Kosovare për Studime Gjinore dhe Tijana Simić LaValley – Drejtore e programit në OJQ “Të drejtat e grave” dhe aktiviste për të drejtat e grave.

Ky diskutim nisi me dy deputetet në Kuvendin e Kosovë, Valdete Idrizin dhe Saranda Bogujevci, të cilat përmes zbërthimit të raportit, edhe njëherë dhanë gjithë energjinë e tyre në ndihmë ndaj grave dhe në promovimin e tyre.

“Unë personalisht gjithmonë do të jem dhe jam në përkrahjen e grave, atë minutë që nuk do të jem, nuk do ta bëjë asnjë punë të mirë në këtë shoqërinë tonë”, tha Idrizi.

Ndërsa deputetja Bogujevci, pati një kërkesë sa i përket shpërndarjes së raportit.

“Ky raport duhet të dërgohet edhe në komisionin për barazi gjinore që kemi në parlament, por njëjtë edhe në grupin e grave dhe të shpërndahet të te gjithë deputetët. Mendoj që ka elemente të rëndësishme brenda raportit që duhet me i pa edhe në nivel parlamentar”, tha ajo, duke aluduar se kjo hap rrugë edhe për diskutim përbrenda parlamentit.

Ky raport, ishte prurje e re në vend, teksa Femart, vazhdon të sjellë edhe ditët në vijim gjëra interesante e të reja, gjithmonë në të mirën e komunitetit këtë edicion të tetë, ashtu sic ka bërë edhe edicionet e kaluara.

Kujtojmë se edicioni i tetë i FemArt përkrahet nga:

Donatorët: Bashkimi Europian, Koalicioni i Kosovës për Pajtim, Ambasada e Suedisë në Kosovë/Agjencia Suedeze për Zhvillim Ndërkombëtar – Sida, Fondi për Zhvillim Komunitar – CDF, Kvinna till Kvinna, UNFPA, Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit, Komuna e Prishtinës, Cfd, Ambasada Amerikane në Kosovë, Koalicioni K10.

Përkrahësit Institucional dhe medial: Teatri Oda, Biblioteka Kombëtare e Kosovës, Fakulteti i Arteve – Universiteti i Prishtinës, Etno Fest, Hapu – Festivali i Artit në Hapësirë Publike, KultPlus, Selman Netëorks, Rikon, Frutomania, Dukagjini, mik-mik, T-shirt collective, Blue Taxi, Ymalko.

kcr

Sa më shumë gjuhë që flet, aq më shumë vlen

Nora Bezera

Kjo fjali më ndiqte gjithë jetën time si fëmijë dygjuhësh. Nuk më ka përndjekur, por përcolli ritmin tim të jetës midis dy qyteteve dhe dy popujve.

Më lejoni të prezantohem, unë jam Nora, një shqiptare që kam lindur dhe jetuar në Beograd për 27 vjet. Dhe tani, në moshën 32 vjeçare, po përpiqem të ndërtoj ura të shkatërruara midis dy popujve që jetojnë kaq afër, e megjithatë aq larg! 

Pyesni veten se si mund të bëhet kjo në një situatë çmendurie të përgjithshme kolektive në Ballkan? Epo, të filloj nga fillimi…

Kjo ishte saktësisht 13 vjet më parë. Në atë kohë, unë isha maturante në Gjimnazin e 12-të të Beogradit. Më sillej në kokë se çfarë të regjistroja, në cilin fakultet, çka tutje?? Dhe kështu, pak me nxitjen e nënës sime, dhe shumë më tepër rastësisht, vendosa të regjistroj gjuhën shqipe, madje as duke imagjinuar se pikërisht kjo zgjedhje do të ndryshonte jetën time për 180 gradë. Kush do ta kishte menduar atëherë? Regjistrova gjuhën amtare, çfarë mund të ndryshojë kaq shumë!? 

Pas 4 vitesh studimi, përmes punës, takova sot shoqen time më të mirë Jellenën! Ne u takuam në orët private të gjuhës shqipe, ngadalë filluam të bashkëpunojmë në projekte të tjera të rëndësishme dhe u afruam aq shumë saqë u bëmë shoqet më të mira! Një nga hulumtimet më të mira dhe më të mëdha që kemi kryer është mbi të drejtat gjuhësore në Kosovë. Pse jeta ime ndryshoi me Jellenën?! Jellena në fakt më mësoi të mendoja në mënyrë kritike dhe objektive, dhe akoma të ruaj ndjenjat dhe anën time subjektive përmes tregimeve që ajo i dëgjoi në Kosovë si nga serbët ashtu edhe nga shqiptarët dhe të cilat mi tregoi pas çdo udhëtimi të saj në Kosovë. Këto ishin tregime të përpjekjeve të përditshme të përbashkëta të të gjithë neve.

Pastaj në vitin 2015 u punësova në Prishtinë. Fillova të punoj si përkthyese. Duke punuar si përkthyese, takova shumë njerëz nga komunitete, fe dhe kultura të ndryshme. Pikërisht këtu jeta ime u pasurua. Kalova shumë kohë duke biseduar me pjesëtarët e komuniteteve jo-shumicë në Kosovë për zakonet dhe traditat e tyre. Dëgjova për festimet e tyre, por edhe për problemet që na mundojnë të gjithëve çdo ditë. Me ta, u mësova të dëgjoj problemet, dhimbjet, gëzimet e tyre, por edhe të më dëgjojnë. Të flasim për gjithçka në mënyrë njerëzore dhe me mirëbesim. Të ofrojmë një mundësi për ta njohur dhe kuptuar më mirë njëri-tjetrin. Kështu filluam të ndërtojmë parajsën tonë të vogël të të gjitha komuniteteve në Kosovë ku mezi prisnim çdo udhëtim së bashku. Ne në të vërtetë sa jemi të ndryshëm, në të njëjtën kohë jemi edhe të ngjashëm.

Kam përkthyer në takime me zyrtarë të lartë, por ato takime nuk janë më të vështirat. Fatet e njerëzve të zakonshëm ishin ato që thjesht më morën frymën, më zhdukën fjalët dhe “truri im i përkthimit” thjesht u shua. Të përkthesh dhimbjen, trishtimin, vuajtjen e dikujt, mallin për dikë, është pjesa më e vështirë dhe më e përgjegjshme e punës sime.

Shumë herë kam qenë në situata kur thjesht nuk mund të përktheja rrëfimet e njerëzve të zakonshëm, aq tronditëse për mua, saqë fyti më shtrëngohej dhe sytë më mbusheshin me lot. Dikujt kjo mund t’i duket si joprofesionale, por është thjesht më e fortë se unë, kur dëgjoj dhe kuptoj, bashkëndiej palën tjetër, të mbetem plotësisht e pandjeshme.

Një prej tyre është rrëfimi i një gruaje të dhunuar i lexuar nga Igballe Rogova në një nga takimet. Rrëfimi ishte aq i dhimbshëm, e aq më tepër që edhe unë jam grua. Në ato momente, thjesht nuk kisha forcë të vazhdoja të përktheja, nuk mund t’i kontrolloja emocionet që më pushtuan. Lotët më rridhnin në fytyrë, duart më dridheshin dhe falë Zotit, Igballja përfundoi me prezantim të tmerrshëm. Ishte hera e parë që unë u ballafaqova drejtpërdrejtë me fatet e tmerrshme të njerëzve në Kosovë.

Herën e dytë, nuk isha në rolin e përkthyeses dhe mirë që nuk isha. Me ftesë të Jellenës, mora pjesë në një konferencë të organizuar me temën për gazetarët e vrarë dhe të rrëmbyer gjatë dhe pas luftës në Kosovë. Familjet e gazetarëve shqiptarë dhe serbë, të cilët nuk janë më, janë ulur në të njëjtin vend. Askush prej tyre nuk e di saktësisht se çfarë ka ndodhur me të dashurit e tyre dhe ata ndajnë të njëjtën vuajtje dhe trishtim. Sytë e tyre, plot shpresë se do të mësojnë diçka për fatin e tyre pas gjithë kësaj kohe. Në fytyrat e tyre nuk ishte më e shkruar unë jam serb apo shqiptar, në fytyrat e tyre ishin vetëm sytë e trishtuar që kujtojnë bashkëshortët, baballarët, vëllezërit e tyre… Dhimbja e tyre është e njëjtë! Të dinjitetshëm me dhimbjen e tyre, kërkojnë të vërtetën e humbur prej kohësh. Kur Jellena filloi të flasë, pesha e fjalëve të saj ra mbi mua, veçanërisht pasi Jellena është “motra ime e madhe”. E pashë dhe ndjeva me çfarë dhimbje dhe dhembshurie ajo flet për atë temë. E di se sa është përpjekur që të flitet për të dyja palët në mënyrë të barabartë, dhe e di se, pavarësisht sa profesionale është në punën që bën, ishte pushtuar nga emocionet për shkak të fateve të tmerrshme dhe të vështira. Ishte e vështirë për mua, dhe e di që për te ishte edhe më e vështirë derisa fliste. Shikonte drejtë në mua dhe sado që isha në prag të të qarit, duhej të qëndroja e fortë, sepse Jellena më kërkoi. Përfundoi!

Thonë se nëse i flisni njeriut në një gjuhë që ai e kupton, i hyn në kokë. Nëse i flisni njeriut në gjuhën e tij, i shkon në zemër. Fuqimisht besoj se vlera dhe përparësia ime më e madhe është se sot mund të bisedoj me serbët dhe shqiptarët, t’i kuptojë dhe të më kuptojnë. Duke u rritur “në mes të urës” më mësoi të vëzhgoj, të dëgjoj, të përpiqem të kuptoj të gjithë ata njerëz që kalojnë nëpër të. Njohja e të dy gjuhëve më ka hapur shumë dyer, dhe më ka afruar shumë me njerëz të mirë me të cilët shoqërohem dhe bashkëpunoj.

Njohja e gjuhës na lejon të njohim pikëpamje të ndryshme, të përparojmë dhe të mos qëndrojmë në të njëjtin vend, të bëjmë miq kudo që jemi. Të kuptojmë më mirë njëri-tjetrin, në momente të vështira dhe të gëzueshme.

Nora Bezera lindi më 9 tetor 1987 në Beograd. Në vitin 2017 përfundoi gjimnazin e 12-të të Beogradit dhe në të njëjtin vit u regjistrua në Fakultetin Filologjik, Universiteti i Beogradit, Departamenti i Gjuhës Shqipe. U diplomua në vitin 2011. Në të njëjtin vit u regjistrua në studime master, drejtimi: gjuhë, letërsi, kulturë në Fakultetin Filologjik, dhe i përfundoi në vitin 2012 me notë mesatare 10.00. U regjistrua në studimet e doktoratës në Fakultetin Filologjik në vitin 2012, por nuk i vazhdoi.

Si lektore në Katedrën e Albanologjisë punon që nga viti 2017. Që nga viti 2010 në mënyrë aktive merret me përkthim dhe bashkëpunon me shumë agjenci dhe OJQ në Kosovë dhe rajon.

106361071_297246918319714_2850792573874136175_n

Radio Kfor -“ARTPOLIS” MODEL I PUNËS NË EKIP MULTIETNIK DHE SHEMBULL I NJË TË ARDHME MULTIETNIKE

29 Qeshor, 2020

“Nuk është e mjaftueshme të flasim për paqen, duhet besuar në të dhe duhet punuar për të”, kështu ka thënë, Eleanor Roosevelt, e ata që punojnë çdo moment për paqen janë edhe komuniteti i organizatës joqeveritare “Artpolis”, që funksionon që nga viti 2004, duke vënë në jetë tre shtyllat kryesore: Promovimin e Artit, Kulturës dhe Bashkëjetesën Multietnike, duke përdorur dialogun social si dhe teatrin si mjete për promovimin e diversitetit shoqëror në Kosovë. Përgjegjësja për marrëdhënie publike nga “Artpolis”, Venera Ismaili, për Radio KFOR-in shpalosi vizionin që ka organizata në fjalë: “Ne kemi si vizion që të krijojmë një shoqëri e cila është e bazuar në vlera feministe, gjithmonë përmes teatrit dhe kulturës . Pastaj duke bërë fuqizimin e grave dhe të rinjve, që këta të jenë nxitës dhe shtytës për ndryshime shoqërore në Kosovë e rajon.  Në të gjitha aktivitetet ne tentojmë dhe synojmë që të ketë një gjithë përfshirje: gra, burra, vajza, djem të komunitetit shqiptar, serb, rom, boshnjak, turk … të të gjitha komuniteteve që jetojnë në Kosovë si dhe me gjithëpërfshirje nënkuptojmë edhe përfshirjen e personave me aftësi të kufizuara. Gjithëpërfshirja e tyre nuk është vetëm nëpër trajnime, por edhe në punë e aktivitete të tjera ku ata përfshihen si vullnetar e rast konkret e kemi festivalin FemArt”.

I përfshirë në aktivitete multietnike që organizon në vazhdimësi “Artpolis”, është edhe  Stefan Stojanoviç që vjen nga komuniteti serb , i cili për Radio KFOR-in tregon përvojën e bashkëpunimit ndëretnik me shqiptarë e komunitete të tjera: “Unë jam pjesë e “Artpolis” për rreth 5 vite dhe kam bashkëpunuar me të gjitha komunitetet në Kosovë dhe nga të gjitha këto bashkëpunime kam përvojë të shumë të mirë dhe kujtime shumë të mira. Ne tani jemi bërë miq dhe mbajmë kontakte me njëri-tjetrin. Së bashku kemi punuar në shumë projekte, veçanërisht në ato që kanë lidhje me artin, aktrimin e muzikën. Kam bashkëpunuar në një projekt në lidhje me sektorin e IT-së me shqiptarë dhe romë, nga të cilët kam përvojën më të mirë. Mësuar nga përvoja e vjetër mund të them vetëm se të gjithë jemi njerëz dhe duhet t’i japim njëri-tjetrit një shans. Në fillim të gjithë mund të jemi skeptikë, por kur njerëzit takohen me njëri-tjetrin, ata madje bëhen miq.”
Ndërsa, Muhamet Ademi, 20 vjeçar që vjen nga komuniteti egjiptian në Kosovë, përveç eksperiencës së mirë që ka pasur me komunitetet e tjera në “Artpolis”, përmes frekuencave të Radio KFOR-it ka e edhe një mesazh: “Falë ‘Artpolis, kam bërë një shoqëri shumë të madhe jo vetëm të komunitetit tim por edhe plot komunitete të tjera si serb, shqiptar e etni të tjera . Bashkëpunimi mes të rinjve të të gjitha komuniteteve në Kosovë, është çelësi i suksesit për një të ardhme më mirë për të rinjtë në Kosovë”.

Megjithëse pandemia e shkaktuar nga ‘Covid-19’, ka ndaluar shumë aktivitete gjithandej botës “Artpolis”, nuk ka ndaluar asnjëherë me aktivitete multietnike por të njëjtat janë zhvendosur online. Ndër to janë edhe klubet teatrale nga projekti me 20 shkollat kampione të Kosovës,  nxënësit e të cilave vazhdimisht kanë sjell performanca online si dhe janë mbajtur trajnime  po ashtu online, më nxënës që vijnë nga të gjitha komunitetet në Kosovë.
Qendra “Artpolis” po vazhdon të mbetet model i punës në ekip multietnik dhe shembull i një të ardhme multietnike në Kosovë.

Abdula 1

Të sigurt. Në shtëpi

Maj 2020

Kohë të pabesueshme. Në vetëm disa muaj, gati i gjithë njerëzimi u izolua. Brenda shtëpive të tyre. Do të duhet shumë reflektim për të qenë në gjendje të kristalizojmë të gjithë mësimet dhe njohuritë që të gjithë ne i kemi fituar në këto kohë mjaftë të çuditshme. Ndërkohë, kemi dëgjuar për shumë raporte për ringjalljen e natyrës, pasi ne, njerëzit, kemi qenë më të qetë se zakonisht…

Me fuqinë e frikës sonë, në një mjedis armiqësor, jemi të detyruar të qëndrojmë aty ku ne në të vërtet i përkasim – në shtëpi. Po e rizbulojmë lirinë tonë nga lidhjet e jashtme që i kemi perceptuar si pjesë të domosdoshme të ditëve tona. Po e rizbulojmë rehatinë e vendit ku jemi të detyruar të qëndrojmë. Rizbulojmë detyrat tona ndaj atij vendi. Paskemi munguar, shtëpi.

Sa e rëndësishme në këto kohë të brishta është të kujtoni ata që kanë humbur luksin e një vendi të sigurt të quajtur “shtëpi”; miliona refugjatë në kampe afër kufijve, shumë më shumë PZHBV, thjesht në pamundësi që të kthehen në shtëpi, dhe një numër i madh i njerëzve të pastrehë, anë e mban botës, që asnjëherë nuk kanë pasur një ndjenjë të tillë të përkatësisë në një vend. Gjithashtu t’i kujtojmë ata që në momente të tilla ndjehen të braktisur; në fillim të “panikut nga pandemia”, një gazetar nga Graçanica, Kosova qendrore, shkruan:

Në një kohë kur pothuajse e gjithë bota është në panik për përhapjen e Covid – 19, për të cilin nuk dihet shumë, pyetja ime është: kujt i përkasin serbët nga Kosova qendrore? Kë ta kontaktojnë dhe kë ta dëgjojnë? Në fakt, pyetja e vërtetë është – a interesohet dikush për ta?

Një ndjenjë e tillë e mos përkatësisë është pasojë e marrëdhënieve armiqësore për një kohë të gjatë në mes të qeverive me të cilat jeta e këtyre njerëzve të zakonshëm ka të bëjë; në Prishtinë, dhe në Beograd. Ky është një tregues i vogël i nevojës për krijimin e marrëdhënieve midis të dyja palëve. Otro mundo es possible; në këto kohë të çuditshme kemi zbuluar që, nëse investojmë pak vullnet dhe kreativitet, është e mundur që të bëjmë shumë gjëra ndryshe, më mirë.

Natyrisht, kjo situatë do të marrë fund, dhe shumë thonë që bota nuk do të jetë më e njëjtë. Ne nuk e dimë se si do të duket, por e dimë se do t’i kthehemi botës së jashtme, dhe nxitimi ynë kaotik në mes të jetës sonë “të brendshme” dhe “të jashtme”, do të vazhdojë. Dhe le të jetë kështu, të tillë jemi ne, njerëzit; kemi nevojë për një vend që ta quajmë shtëpi, por të etur për të eksploruar gjithçka jashtë asaj shtëpie. Por, mbani në mend se vetëm për shkak se ne, njerëzit, nuk po e shqetësojmë atë, natyra po ringjallet… Dhe gjithashtu mbani në mend – ju nuk keni ngecur në shtëpi, ju jeni të sigurt aty. Duroni, edhe disa ditë të tjera…

Abdullah b. FERIZI
për KCR. Maj 2020
Abdullahu është nga Mitrovica, jeton në Fushë Kosovë dhe për njëzet vitet e fundit është i angazhuar në kontributin e tij për paqe në Kosovë dhe më gjerë.

Ky publikim është bërë me ndihmen e Zyrës së bashkësisë Evropiane në Kosovë. Mendimet e shprehura në këtë raport janë vetëm nën përgjegjësi të OJQ-së AKTIV dhe anëtarëve të Koalicionit Kosovar për Pajtim dhe nuk mund të merren si mendime të bashkësisë Evropiane.

Darko

Themelet e procesit të pajtimit duhet të ndërtohen në mes të komuniteteve lokale

28.04.2020

Darko Dimitrijeviq është kryeredaktori i radios “Gorazhdevac”. Jeton dhe vepron në po këtë vend me të njëjtin emër, afër Pejës. Ai tash një kohë të gjatë është gazetar, aktivist i OJQ-ve dhe aktivist për të drejtat e njeriut. Gjatë karrierës së tij, ishte kryetar i Shoqatës së Mediave të Kosovës dhe më pas kryesues i Këshillit Konsultativ për Komunitete. Ai ka fituar disa çmime prestigjioze të gazetarisë në Serbi.


Atë mëngjes Bjeshkët e Nemuna u ndriçuan me rrezet e para të diellit. Gjatë dy dekadave të fundit kam punuar në shumë programe dhe aktivitete, mirëpo kurrë nuk kam qenë aq i ngazëllyer sa atë mëngjes. Derisa po pija kafen e parë të mëngjesit dhe mendoja për ditën në vijim, bashkëshortja dhe vajzat e mia më njoftuan se ishin gati për t’u nisur. Ngazëllimi është i madh, hera e parë që shkoj me fëmijët e mi në një ekskursion ndëretnik. Këtë herë, nuk do të shkojmë me makinë, por me autobus.  Fqinjët tanë arritën me fëmijë. Edhe ata donin të ishin pjesë e këtij ekskursioni të pazakontë. Në qendër të Gorazhdecit hipëm në autobus, shikimet e udhëtarëve që kanë ardhur tashmë nga fshati fqinj janë kurioze dhe të drejtuara drejt nesh. Me një tundje koke dhe buzëqeshje, përshëndetëm njëri-tjetrin…

Pas një vozitje të shkurtër, arritëm para muzeut të qytetit në Pejë, ku ende ngurojmë të njoftohemi mirëpo me grupin e përbashkët vizituam muzeun. Eksponatet në muze janë monoetnike dhe pasqyrojnë vetëm trashëgiminë e komunitetit shumicë, kështu që nuk kishte shumë tema për dialog. Në Manastirin e Deçanit na priti një kuratori cili para së gjithash, pjesës shqiptare të grupit ia tregoi historinë e manastirit, ku më pas vazhduam rrugën për në Prizren. Kemi gjithë ditën para nesh. Pasi vizituam monumentet fetare dhe historike dhe të gatshëm për të shkuar për drekë, u ulëm jo larg urës së gurit për të përmbledhur përshtypjet dhe për t’u njohur më mirë. Tashmë gjatë drekës ishim përzier dhe biseduam për tema të ndryshme. Punëtorët e arsimit, nënat me fëmijë dhe të rinjtë që ishin pjesë e këtij grupi gjetën tema të përbashkëta.

Pas një dite dinamike dhe njohjesh të reja, autobusi u nis për në Pejë. Pasagjerët nuk janë më aq të qetë. Kishte shaka dhe të qeshura në pjesën e përparme ndërsa në pjesën e pasme në mesin e të rinjve dëgjoheshin hitet e huaja.

Duke përmbledhur përshtypjet, mendimet enden përsëri në vitet e pas luftës. Atëherë kur pa një ndërmjetësim të gjatë dhe të vështirë diçka e tillë ishte pothuajse e paimagjinueshme.

Menjëherë pas luftës, Fabricio, një italian, me organizatën e tij erdhi në Gorazhdec dhe filloi të punojë për pajtimin në mes të serbëve dhe shqiptarëve. Gjatë asaj periudhe, vetëm dikush me një përvojë të gjerë mund të bënte një gjë të tillë.

Shpesh, atëherë, ne si 20-vjeçar kalonim kohën me Fabricion dhe kolegët e tij. Shoqëroheshim deri në orët e vona me pije dhe kitarë, e gjatë ditës me skarë. Shokët tanë të rinj italianë kishin grup të njëjtë edhe në qytet. Rreth dhjetë prej tyre ishin nga fshatrat përreth, por edhe nga qyteti. Në atë kohë, ishin të paktë ata që ishin të gatshëm të takonin dikë që i përkiste një kombi tjetër. Vetë rrethi, i cili menjëherë do t’i jepte epitetin e tradhtarëve, kishte një ndikim të madh.

Fabricio arriti disi të na bashkojë. Ai arriti ta dëgjojmë njëri-tjetrin. Të nisemi nga vetvetja, të përballemi me njëri tjetrin dhe me vetveten. Për disa vite me radhë, çdo javë mbajtëm grupe të fokusit për të folur për të kaluarën dhe atë që mbijetuam si fëmijë gjatë luftës. Disa nga këto “Rrëfime” nuk ishin të lehta për t’u dëgjuar, por ato na afruan. Filluam ta vlerësojmë dhe respektojmë njëri-tjetrin.

U bëmë miq të cilët së bashku shkojnë për piknik dhe kalojnë kohën së bashku. Sot, të gjithë pjesëtarët e kësaj historie janë personalitete që kanë arritur diçka, prindër… Të gjithë mësuan mësimin më të rëndësishëm në jetë “të vlerësojnë atë që kanë” dhe të respektojnë të tjerët.

Fabricio u largua nga Kosova kohë më parë. Një autobus që bartë një grup të ri njëzet vite më vonë është një nga të paktët me pasagjerë të tillë të larmishëm që janë nisur diku me një qëllim të qartë.

Duke u larguar nga Prizreni mendoja: a do të kenë fëmijët e mi, kur të rriten edhe pak, mundësinë të takojnë një “Fabricio” i cili do t’i mësojë ata të vlerësojnë atë që kanë dhe respektojnë të tjerët dhe të njihen me rrethin në të cilin jetojnë.

Optimizmi më tradhton, nuk mendoj se ata do të kenë një mundësi të tillë sepse rrethanat në këtë drejtim janë shumë më të vështira se 18 vite më parë, ku në këtë drejtim pothuajse asgjë nuk po ndodh në nivelin lokal. E gjitha është fokusuar në iniciativat e institucioneve qendrore të Kosovës dhe politikanëve, që në këtë rast kanë të vetmin motiv mbledhjen e poenave politik.

Disa qytete, të tilla si Gjakova, janë akoma edhe sot të ndaluar për serbët, si edhe fshatrat si fshati Mushtishtë nuk bëjnë përjashtim.

Përveç dialogut, pajtimi është një nga fjalët më të kushtueshme sot në Kosovë dhe vendet e Ballkanit Perëndimor. Shpesh, me “pajtimin” tregtohet në aspektin politik. Shpesh, me “pajtimin” qeveriset dhe manipulohet. Është një fjalë që shumë shpesh është e zëshme e që duhet të jetë e pazëshme dhe ndonjëherë, larg publikut nëse temat janë të ndjeshme dhe lehtë të manipulueshme. Përmes kontekstit të pajtimit, prolongohet tema “Përballja me të kaluarën”, e cila përmendet në këto zona tona për tetë vitet e fundit. Zyra e Presidentit të Kosovës ka themeluar një Komision për të Vërtetën dhe Pajtimin, i cili përveç sa më sipër, ka filluar punën në tre drejtime. Grupet punuese për “E drejta për të vërtetën, “E drejta për drejtësi”, “E drejta për kompensim” dhe grupi punues “për të eleminuar dhe parandaluar përsëritjen e shkeljeve të të drejtave të njeriut”.

Duke i përcjellë lajmet mbi këtë temë dhe duke marrë parasysh të gjitha këto fakte, secili njeri do të pyes veten nëse kjo është e mjaftueshme? A jemi gati të “paguajmë” biletën e rrugës së pajtimit? Çdo proces ndërtohet nga themeli, po ashtu edhe pajtimi, i cili duhet të ndërtohet në nivel lokal. Rruga që çon nga autoritetet qendrore në Prishtinë drejt institucioneve lokale është një rrugë në të cilën pothuajse me siguri mund të pësojmë një “aksident”, për shkak të cilit përkundër investimeve të mëdha nuk do të arrijmë në destinacionin tonë. Liderët e tanishëm politikë, për të marrë sa më shumë vota, e përdorin nacionalizmin, patriotizmin kombëtar dhe shpesh shovinizmin, gjë që është në kundërshtim të madh me procesin e pajtimit. Pajtimi përmendet në mënyrë deklarative, ndërsa në rrethet e mbyllura partiake në të shumtën e rasteve gjithçka keq e më keq thuhet për palën tjetër.

Kështu që të punosh me njerëz të thjeshtë në nivel lokal është rruga e vetme e sigurt dhe pa dhimbje për një proces të pajtimit të suksesshëm. Një ekskursion në të cilin kam marrë pjesë së fundmi me fëmijët e mi, por edhe kujtimi për kohën e kaluar e dëshmojnë qartë këtë. Themelet e një procesi të tillë nuk mund të jenë të shëndosha nëse ato ndërtohen në nivel qendror. Institucionet qendrore duhet të jenë një ndërmjetës dhe promovues i procesit në mes të komuniteteve lokale. Fokus grupet duhet të organizohen në të gjitha sferat e shoqërisë siç janë liderët lokalë, viktimat e luftës, bujqit, mësimdhënësit dhe  profesionistët e kujdesit shëndetësor…

Për këtë proces është e nevojshme të ndërtohen themelet në nivel lokal, midis komuniteteve. Procesi duhet të jetë gjithëpërfshirës, me grupe të fokusit ku marrin pjesë profile të ndryshme të shoqërisë. Ndërmjetësit duhet të jenë njerëz që kanë përvojë dhe njohuri të gjerë në këtë fushë. Pa këtë model dhe drejtimin e procesit të pajtimit, për të cilin aktualisht nuk ka gatishmëri, ne do të mbetemi për një kohë të gjatë skllevër të pajtimit deklarativ dhe skllevër të politikës.

Darko Dimitrijeviq

Ky botim u prodhua me mbështetjen financiare të Bashkimit Evropian. Përmbajtja e tij është përgjegjësia e vetme e autorit, dhe nuk pasqyron domosdoshmërisht pikëpamjet e Bashkimit Evropian.

79385078_163565685021172_485533902350319616_o

Insajderi-“TRY”,shfaqja që paraqet preokupimin e të rinjve për punësim në vend

14.02.2020

Në ditët e sotme çështja dhe preokupimi kryesor i qytetarëve e sidomos i të rinjve/rejave është punësimi. E pikërisht për këtë, ditë më parë u dha një shfaqje e cila prek këtë temë e përfshin të rinj e të reja në të.

Me regji të Branislav Stankovic,  shfaqja “Try”, u mirëprit në Mitrovicën e Veriut,  pikërisht në Civic Energy Center – CEC.

Në këtë shfaqje në mënyrë të mrekullueshme është e paraqitur ballafaqimi i të rinjve me probleme të ndryshme gjatë aplikimit për punësim si dhe mënyra se si trajtohen nga personat që janë në pozita kyçe. Sipas regjisorit Branislav Stankovic, kjo temë u zhvillua me humor dhe shumë të qeshura nga publiku në sallë. Po assesi nuk kishte se si t’i mungonte në fund një diskutim i hapur me audiencën dhe personazhet.

Krejt kjo punë e madhe vjen falë organizatës Artpolis, e cila gjatë vitit 2019-të, numëron shumë shfaqje, forum teatër, debate, punëtori, e gjithçka tjetër, që mundëson involvimin e të gjitha komuniteteve që jetojnë në Kosovë dhe jo vetëm. Po ashtu, theks i veçantë është diskriminimi, i cili ishte fjala kryesore në këtë shfaqje.

Branislavi Stankovic, u shpreh shumë i lumtur që realizoi edhe një bashkëpunim me Artpolisin, ani pse tregoi që punon një kohë të gjatë me këtë organizatë.

“Jemi munduar të sjellim një shfaqje interesante dhe me një mesazh të fortë. Kjo është përcjellë me të qeshura nga publiku që edhe neve na kanë bërë të ndihemi mirë. Unë kam disa vite që punoj me Artpolisin, dhe jam shumë i lumtur për këtë”, është shprehur ai.

Ndërsa njëri nga aktorë e kësaj shfaqje, që kishte rolin e drejtorit të kompanisë, Stefan , tha se kanë punuar që të sjellin diçka të bukur. Ai tregoi për rolin e tij, dhe për punën tashmë 5-6 vjeçare që e bënë me Artpolisin.

“Unë kam pasur rolin e drejtorit të kompanisë, ku i kam përzgjedhur punëtorët e duhur për pozitat që nevojiteshin në firmë, përmes aktrimit ne prezantuam disa shembuj të diskriminimit”, u shpreh Stefan.

Branislav dhe Stefan e theksuan se kjo nuk është hera e parë që bashkëpunojnë me Artpolis, ndërsa këta të fundit e vlerësojnë shumë bashkëpunimin me ta dhe me gjithë të tjerët.

“Branislav dhe Stefan bashkëpunojnë me Artpolis prej më shumë 3 vite përmes trajnimeve për teatër, shfaqjeve me të rinj dhe shfaqjeve profesionale. Duke pas parasysh situatën në veri dhe tensionet politike të kohë pas kohëshme, ne për dallim si Artpolis kemi kontakte të mirëfillta profesionale, aktivizimi dhe miqësore me te rinj dhe artistët serb e shqiptarë në veri të Mitrovicës”, u shprehën nga Artpolis.

Nga kjo organizatë treguan po ashtu edhe për pritjen e publikut ndërsa pohuan se të pranishëm kanë qenë të rinj dhe të reja të komuniteteve shqiptare, serb, romë dhe ashkali.

E sa i përket vullnetit të kësaj organizate për të bashkëpunuar me komunitete të ndryshme, thanë se pavarësisht situatës në Kosovë ata si komunitet i aktivistëve dhe artistëve mbajnë kontakte gjatë gjithë vitit, për shumë vite me radhë, andaj bashkëpunimi i tyre me raste sfidues është çdo herë produktiv.

“Përfshirja e të gjitha komuniteteve që jetojnë në Kosovë është pjesë e misionit tonë dhe kulturë e integruar e organizatës dhe stafit të Artpolis, e kjo falë angazhimit të përditshëm për promovimin e të drejtave të njeriut përmes aktiviteteve të edukimit jo-formal dhe artistik”, përfunduan deklaratën e tyre nga organizata Artpolis.

Shfaqja “Try”  implementohet nga Artpolis – Qendra për Art dhe Komunitet në kuadër të Koalicionit të Kosovës për Pajtim dhe përkrahet nga Bashkimi Evropian në Kosovë, përmes projektit “Transformimi i perceptimeve konfliktuale përmes rritjes së angazhimit qytetar dhe komunitar në Kosovë”.

auto_74344707_150669096310831_4749148224852328448_o-1-730x4401575464314

Zëri-Shkolla Pranverore Feministe bashkon sërish gratë e reja nga Kosova dhe Serbia

04.12.2019

Me super ligjërata nga Vjollca Krasniqi, Jeta Krasniqi, Elvana Shala, Valdete Idrizi, BoydMckechnie, Luljeta Demolli, Zana Hoxha dhe Learta Hollaj, u mbajt pjesa e dytë e Shkollës Pranverore Feministe, në Prishtinë nga data 5 deri më 8 nëntor 2019. “Gratë e reja ndërtojnë paqe”, është projekti që bëri bashkë këto gra. Në prill në Zlatibor e në tetor në Prishtinë, Shkolla Pranverore Feministe, trajtoi tema si dhunën seksuale, ballafaqimi me të kaluarën më anë te feminizmit, aktivizmi i grave dhe ndikimi i tyre në shoqëri.

Interesimi i tyre njësojë sikurse pjesën e parë ishte mjaft i madh. Ato përveç që ishin dëgjuese të mira ishin edhe mjaft aktive me pyetje e diskutime. Ligjërueset, përveç ligjëratave që ua mbanin, ato edhe i angazhonin këto gra me aktivitete të ndryshme e ushtrime. Kështu, gjithçka ishte më e lehtë.

E në këtë rast, pas takimit të parë që këto gra patën në Zlatibor, gratë që vinin nga Serbia në Kosovë, ishte thjeshtë sikur të vinin tek ndonjë shoqe, pasi që, ato e kanë mbajtur miqësinë edhe nëpërmjet rrjeteve sociale, gjë që e bënë edhe më të rëndësishme këtë shkollë.
 

Përveç kësaj, gratë nga Serbia, patën rastin të vizitonin kryeqytetin. Ato ishin mjaft të interesuara që të njihen me vendet më të mira e turistike që ofron Prishtina. Për shumicën prej tyre ishte hera e parë që ishin këtu. Kjo e bënë edhe më të bukur qëllimin e kësaj shkolle, duke qenë se, ndërron ideologjinë e krijuar në aspektin jo të mirë, për Kosovën, e gjithashtu edhe për gratë kosovare që ishin para disa muajsh në Zlatibor.

Nuk kishte rëndësi më nacionaliteti, ajo që po i fuqizon këto gra është nevoja për të qenë bashkë duke u bërë kështu zë edhe më i fuqishëm në mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të tyre.

Shkolla Pranverore Feministe, po krijojnë urën se si të njihen kulturat e të dy vendeve më mirë. Këtë e tha edhe pjesëmarrësja nga Beogradi Andjela Djokic. 

“Kjo është hera ime e parë në Kosovë dhe është shumë mirë të shohë gjëra këndej dhe të jesh në Prishtinë.Mendoj që shkolla po shkon shumë mirë, ne po bashkëpunojmë për gjëra të ndryshme këtu, po krijojmë ura se si t’i njohim kulturat tona më mirë, si ta njohim njëra tjetrën më shumë dhe po ashtu po dëgjojmë gjuhët amtare të të dyja vendeve. Unë dua të mësoj shqipen dhe po e shoh se sa mikëpritës janë njerëzit këtu. Unë dua të mësoj për historinë e Kosovës, kulturën e gjithçka tjetër. Kemi folur për pozitën e gruas këtu, të drejtat e tyre, e më e rëndësishmja për dhunimet gjatë luftës dhe çfarë kanë bërë organizatat joqeveritare për to”, tha ndër të tjera Djokic.

Kaltrina Shala nga Fondi për të Drejtën Humanitare në Kosovë, tregoi detaje për Shkollën Pranverore Feministe. Ajo theksoi se kësaj here, gratë janë shumë aktive me pyetje, duke treguar se ato duan të mësojnë më shumë se çfarë po ndodhë në Kosovë me këtë çështje.

“Për shumicën nga to është hera e parë që kanë ardhur në Kosovë dhe e kanë një lloj gëzimi që kanë pasur mundësi të vijnë në Kosovë. Janë shumë aktive në ligjërata dhe me pyetje për ta ditur se çfarë po ndodhë në Kosovë. Po ashtu edhe për dhunimet seksuale kanë mësuar shumë gjatë këtyre ditëve dhe po shihet që barrierat nacionale nuk po ekzistojnë. Është diskutuar për temat si është ajo e dhunës seksuale gjatë luftës, ballafaqimi me të kaluarën sipas perspektives feministe, aktivizmi i grave dhe ndikimi në shoqërinë tonë, si dhe krijimi i lëvizjes feministe në ish-Jugosllavi”, u shpreh Shala. 

Ky është viti i katërt që organizohet FSS apo Shkolla Pranverore Feministe, e cila është njëmundësiunike për t’i trajtuar disa çështje të ndjeshme duke i bashkuargratë e reja nga Kosova dhe Serbia, në kuadër të Koalicionit Kosovar për Pajtim.

Ky projekt implementohet në bashkëpunim me Artpolis-Qendra për Art dhe Komunitet dhe Alternativni Centarza Devojke ndërsa përkrahet nga Unioni Evropian në Kosovë dhe Kvinna till Kvinna.

https://zeri.info/kultura/310034/shkolla-pranverore-feministe-bashkon-serish-grate-e-reja-nga-kosova-dhe-serbia/?fbclid=IwAR1mBNXwMNZYB0DgIkZZ_GMd7vBme_5HyBHJ6EMvElDdhtmfUigDrmPv57o

5.

VoA – Kosovë, një koalicion synon pajtimin mes serbëve dhe shqiptarëve

11.07.2019

Në Kosovë, përfaqësues të organizatave për të drejtat e njeriut, thanë se pajtimi ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve në Kosovë duhet të ndodhë përmes ndërtimit të një të ardhmeje të përbashkët brenda Kosovës. Këto komente u bënë gjatë fillimit të punës së Koalicionit të Kosovës për Pajtim, nismë përmes së cilës synohet nxitja e procesit të pajtimit ndërmjet komuniteteve në vend. Korrespodenti i Zërit të Amerikës Leonat Shehu përgatiti një kronikë me këtë temë:

https://www.zeriamerikes.com/a/4996337.html

4.

Koha.net – Lansohet fushata që ka për synim pajtimin mes komuniteteve

11.07.2019

Tri organizata janë bërë bashkë për të kontribuar në përmirësimin e marrëdhënieve ndër etnike në Kosovë.

“Koalicioni për Pajtim”, nga Fondi për të Drejtën Humanitare në Kosovë, dhe organizatat “Aktiv” dhe “ Art Polis”, do të synojë të arrihet paqja e qëndrueshme dhe pajtimi në Kosovë.

Drejtori ekzekutiv i Fondit për të Drejtën Humanitare në Kosovë, Bekim Blakaj, tha se përmes këtij bashkëpunimi po synohet që të zbardhet e vërteta.

Kjo iniciativë është mirëpritur dhe mbështetet nga Bashkimi Evropian.

Zyrtarë të BE-së, të pranishëm në këtë konferencë, kanë thënë se është e rëndësishme që të merren iniciativa të tilla dhe se Kosova duhet të marrë shembull vendet e ndryshme të BE-së që e kanë gjetur rrugën drejt pajtimit pas së kaluarës të hidhur.

Ndërkohë, sipas Fondit për të Drejtën Humanitare, më shumë se 13 mijë persona konsiderohen të vrarë gjatë luftës në Kosovë.

Prej tyre, rreth 11 mijë shqiptarë dhe mbi 2 mijë serbë dhe pjesëtarë të etnive tjera.

https://www.koha.net/arberi/173578/lansohet-fushata-qe-ka-per-synim-pajtimin-mes-komuniteteve

3.

Klan Kosova- Lansohet Koalicioni i Kosovës për Pajtim

11.07.2019

Është lansuar zyrtarisht Koalicioni i Kosovës për Pajtim. Me këtë rast hynë në partneritet tre organizata: Fondi për të Drejtën Humanitare, Aktiv nga Mitrovica dhe Art Polis nga Prishtina.

Ky koalicion do të kërkojë që të trajtojë dhe kontribuojë në përmirësimin e marrëdhënieve etnike në Kosovë duke kërkuar dhe ngritur mirëkuptimin dhe pjesëmarrjen e nismave që kanë për qëllim nxitjen e procesit të pajtimit në Kosovë.

Zyrtarë të bashkimit evropian që kanë përkrahur formimin e këtij koalicioni kanë thënë se është e rëndësishme që të merren iniciativa të tilla dhe se Kosova duhet të merr shembull vendet e ndryshme të Bashkimit Evropian që e kanë gjetur rrugën drejt pajtimit pas së kaluarës së hidhur, njofton Klan Kosova.